چند روز پیش با یه بیمار تماس گرفتم... گویا زمانی که بیمارستان بوده همسرشون فوت شدن و و این خبر رو داخل بیمارستان زمان بستری بهشون دادن... ایشون ناراضی بود چون میگفت پرستارا هیچ کدومشون باهاش همدلی نکردن و براشون مهم نبود...
خواستم بگم داغدار شدی درسته ولی پرستاران حداقل شادی نکردند...
سریال قصه های جزیره رو تلویزیون داره نشون میده..من خیلی بچه بودم که اینو نشون میداد..ا
الان فکر میکنم چه سریال خوبیه. نه جنگ توش هست نه جنایت نه دزدی..همش قصه های خانوادگی اونم در یک طبیعت زیبا...
با اون لباسهای خوشگلشون..
همیشه اولین دیدار توی ذهن آدم می مونه.
انشالله حس این زیارت برای همه زیارت اولی های کربلا، تا آخر زندگیشان،بمونه...
کاش این همه احساسات و عواطف حسینی ،به تعقل حسینی منجر بشه در ذهن خودم...
در سفر اربعین اولین روضه و اولین جایی که بغض میترکه، احترام و تکریم زائران این مسیر توسط مردم عراق هست...هنوز نرسیده به مقصد نازت رو میکشن و احترامت میکنن...و همه زندگی شون رو در اختیار قرار میدن...
مگه این زائرا کی هستند؟برای چی اینقدر مورد احترام قرار میگیرند؟مگه قراره به میزبان چه اجری داده بشه؟؟؟؟
همه اینا حول فقط یک نام هست:حسین(ع)
من تا حالا سفر اربعین نرفتم ولی تصور میکنم این میزبانی بغض سنگینی به جا میزاره...