امروز زنگ زدم به یه بیمار...میگه خیلی زوره ما افغانیا و عراقیا مقایسه بشیم این خیلی مظلومیته.....
موندم....توی کوران لعنتی کرونا که تمام محله های شهر سیاه پوش شدن ....هنوز هم نژاد پرستی توی خون بعضی ها هست....بعد انتظار داریم خدا صدامونو بشنوه و بلا رو تموم کنه....
پدر بارها شده که برای شناسنامه گرفتن برادرزاده م موج منفی به داداشم میده و میگه این همه افغانستانی شناسنامه نگرفتن، اینم روش...پدر اصلا نمیخواد متوجه بشه که فرق بین تابعیت و اقامت و اصالت کدومه....نمیخواد ببینه که اونی شناسنامه نداره چقدر بدبختی می کشه....
نمونه عینی ش خودم....
فقط نقطه چین میزارم.....که چقدر سرگردانم، بخاطر وضعیتم....
پدر کلا شبکه مستند زیاد می بینه...یکی از برنامه هاش در مورد مجرمان زندانی هست و شیوه جرم و وضعیت خانوادگی....اینکه یه مجرم در چه خانواده ای با چه مشکلاتی بزرگ میشه که بعد میشه دزد و قاتل و...
پدر مادر من از تمام نکات آموزنده اون برنامه فقط قسمت منفی رو میبینن و شک و ظن پیدا می کنن به همسایه ها....
کاش عوض اینها کمی فقط کمی
فکر می کردند، فقط فکر...به حرفهای روانشناس برنامه فکر می کردند....نه اینکه بدو بدو برن قفل واسه بستن در و پنجره ها بخرند....
پ.ن:زندگی کودکی من و برادرام خیلی شبیه این مجرمها بوده...
اگر هنوز توی این گرگ روزگار کرونایی، فرزندی هست که بخاطر دعواهای پدر مادرش ناراحته و داره اذیت میشم ، از من نصیحت بشنوه که:
اصلا خودتونو ناراحت نکنید، اینا بازی زندگیشون همینه....خودشونو بزن داغون هم کنن بالاخره برمیگردن با هم آشتی می کنند و شما میمونید و یک دنیا غم و خشم....
اصلا به هیچ عنوان توجه نکنید به دعواشون....
من ۳۰سال از زندگیم به خاطر دعواهای پدرمادر، به بدترین شرایط گذشت الان فهمیدم چه کلاهی سرم رفته....